Wat vooraf ging

Ik ben inmiddels officieel Backoffice Executive van de TeMaGix-1-expeditie. Dat klinkt indrukwekkend. Dat was ook precies de bedoeling.

Mijn echtgenoot heeft mij deze functie namelijk weten aan te smeren als een belangrijke, verantwoordelijke positie binnen de organisatie. Ik zou de thuisblijvers informeren, de communicatie verzorgen, de ontwikkelingen documenteren en - naar ik aanneem - indien noodzakelijk de rest van de wereld uitleggen waarom vier volwassen mannen opeens niet meer reageren. Bij de functie hoort zelfs een eigen computer, die ik ook privé mag gebruiken

Ik heb de functie geaccepteerd. Niet omdat ik geloof in de expeditie. Maar omdat iemand de administratie moet bijhouden wanneer het misgaat. En laat ik meteen maar duidelijk zijn: ik heb geen enkel vertrouwen in dit project. 

Kent u het spel First Rat? Voor wie het spel niet kent: een familie ratten besluit dat het een goed idee is om een raket te bouwen van afval, om daarmee naar de maan te vliegen omdat ze ervan overtuigd zijn dat die van kaas is.
Ik vond dat aanvankelijk een absurd uitgangspunt. Totdat ik kennismaakte met TeMaGix-1. Want ineens zag ik de overeenkomst.
Ook hier is er sprake van een groep individuen die op basis van enthousiasme een plan heeft opgevat dat de beschikbare middelen, vaardigheden en voorbereiding ruimschoots overstijgt.
Ook hier wordt een ambitieus einddoel nagestreefd zonder dat iemand zich kennelijk heeft afgevraagd of de uitgangspositie daar wel aanleiding toe geeft.
Ook hier wordt het gebrek aan voorbereiding moeiteloos gecompenseerd door zelfvertrouwen.
Het grote verschil?
Die ratten in First Rat hebben uiteindelijk tenminste een raket.

De bemanning

Mijn echtgenoot, die zich bij deze expeditie verschuilt onder het pseudoniem Geel, verkeert in de veronderstelling dat ik onder de indruk ben van zijn organisatorische kwaliteiten.
Dat ben ik. Maar slechts op dezelfde manier waarop ik onder de indruk ben van een man die op een ladder zonder treden naar boven probeert te klimmen.
Het getuigt van karakter.
Niet van haalbaarheid.

De overige bemanningsleden heten DeRoode, Blauwman en Van Groeningen.
Ik ken deze mannen niet. Er is geen taakverdeling aan boord. Ik weet dus niet of zij over specifieke kwaliteiten beschikken die deze onderneming tot een succes kunnen maken.
Ik heb echter inmiddels begrepen dat ze allemaal oud genoeg zijn om beter te weten.
Dat vind ik hoopgevend.
Helaas doen ze er niets mee.

Een expeditie naar Mars

De heren gaan namelijk niet zomaar een spelletje spelen.
Nee.
Ze gaan Terraforming Mars Giga spelen.
Een gigantische uitvoering van Terraforming Mars, voorzien van alle officiële uitbreidingen en daarnaast een hoeveelheid onofficieel materiaal waar een normaal mens al van afziet voordat hij überhaupt begint.
Ik heb de website bekeken. Dat was leerzaam.
Niet over het spel.
Over menselijke overmoed.

Er bestaat blijkbaar een soort psychologisch omslagpunt waarop een bordspel niet langer een hobby is, maar een logistieke operatie waarvoor normaal gesproken een ministerie, een magazijn en een crisiscoördinator worden ingezet. Dat punt zijn deze heren ruimschoots gepasseerd.

De voorbereiding

Wat mij vooral geruststelt, is de voorbereiding. Die is namelijk uitstekend. Als je tenminste onder voorbereiding verstaat: besluiten dat je het gaat doen.
Daar zijn ze buitengewoon goed in.

• Er is enthousiasme.
• Er zijn ideeën.
• Er zijn plannen.
• Er zijn uitbreidingen.
• Er is een website.
• Er zijn ongetwijfeld schema's.

Wat ik niet in overvloed aantref, is het soort voorbereiding waarvan ik dacht dat het nuttig zou zijn wanneer vier mannen een onderneming van deze omvang beginnen.

Bijvoorbeeld: is het eigenlijk uitvoerbaar?
Dat blijkt een nogal onpopulaire vraag.
"Ik heb hem toch gesteld?"
"Ik kreeg blikken!"
Dat is blijkbaar ook een vorm van antwoord.

En toen werd de startdatum vervroegd

Alsof de onderneming nog niet twijfelachtig genoeg was, kwam er plotseling het besluit om de start twee weken te vervroegen. Dat vond ik een prachtig staaltje TeMaGix-management.
Een onderneming die al nauwelijks voorbereid is, blijkt ineens dringend eerder te moeten beginnen.
Ik heb geprobeerd de logica daarachter te begrijpen. Misschien was er een strategische reden. Misschien waren er externe omstandigheden. Misschien had Mars haast. Maar nee.
Het kwam er in essentie op neer dat men dacht: “We kunnen ook eerder beginnen.”

Dat is inderdaad waar. Je kunt ook morgen een operatie ondergaan waarvoor je vandaag pas de diagnose hebt gesteld. Technisch gezien is dat mogelijk.
Ik raad het alleen niet aan.

De fysieke voorbereiding

Ook op fysiek gebied zie ik weinig aanleiding voor optimisme. De heren zijn niet bepaald een verzameling jonge, afgetrainde ruimtevaarders.
Het zijn vier mannen in de late herfst van hun leven die vermoedelijk al enige moeite hebben met het zelfstandig verlaten van een comfortabele stoel wanneer daar geen directe aanleiding voor bestaat.
En nu gaan ze een jaar lang een gigantisch bordspelproject uitvoeren.
Ik ben vooral benieuwd naar de eerste keer dat iemand zegt: “Jongens, ik voel mijn been niet meer.”
Waarop een ander antwoordt: “Prima, dan pakken we de volgende generatie kolonisten.”
Dat is ongeveer het niveau van voorbereiding waarop ik reken.

De werkelijke missie

Ik begin overigens steeds meer te vermoeden dat Mars slechts een excuus is. De werkelijke missie van TeMaGix-1 is waarschijnlijk om vast te stellen hoeveel karton, plastic, hout, fiches, kaarten en menselijke aandacht er tegelijkertijd in één woonkamer kan worden opgeslagen voordat iemand de brandweer belt.
Dat zou tenminste een wetenschappelijk interessante expeditie zijn.

De heren spreken over terraformen. Ik zou eerst maar eens beginnen met het organiseren van hun eigen tafel. Ik wens ze succes Laat daar geen misverstand over bestaan. Ik wens mijn man en zijn drie medereizigers alle succes van de wereld.

Werkelijk. Ik meen dat.
Ik hoop van harte dat ze slagen.
Niet omdat ik denk dat ze gaan slagen. Maar omdat ik geen zin heb om een jaar lang te moeten uitleggen waarom ik mijn eigen echtgenoot al die tijd heb laten begaan.

Want laten we eerlijk zijn: dit gaat natuurlijk mis. De vraag is alleen nog hoe. Misschien wordt het spel te groot. Misschien wordt het materiaal te veel. Misschien ontstaan er ruzies over regels die door een uitbreiding uit 2023 worden overschreven door een fanvariant uit 2024 die vervolgens weer niet compatibel blijkt met een andere fanvariant. Misschien raakt iemand het overzicht kwijt. Misschien raakt iemand zijn geduld kwijt. Misschien raakt iemand gewoon zijn leesbril kwijt. Ik sluit niets uit.
Maar ik weet wel één ding. Als ik over een jaar terugkijk op deze expeditie, zal ik waarschijnlijk zeggen: “Ik heb het gezegd.”
En als Geel dan antwoordt dat ik nooit vertrouwen in hem heb gehad, zal ik hem moeten corrigeren. Dat klopt namelijk niet. Ik heb wel vertrouwen in hem. Ik vertrouw er volledig op dat hij dit enorm onderschat.
Daarin heeft hij mij tot nu toe nog nooit teleurgesteld.

- Mevrouw Verschuur
Backoffice Executive TeMaGix-1

P.S. Ik heb inmiddels begrepen dat er mensen zijn die deze expeditie “een avontuur” noemen. Dat is een buitengewoon optimistische benaming voor vier mannen die een jaar lang een bordspel gaan spelen en daar kennelijk een ruimteprogramma van hebben weten te maken.